Jesteś tutaj:
Praca
14.08.2015 - Rafał Rodzeń
Kliknij, aby ocenić:
 
4,29/7

Kiedy może nastąpić natychmiastowe rozwiązanie umowy o pracę?

Rozwiązanie umowy o pracę może odbyć się w różnej atmosferze. W zależności od intencji towarzyszących jej stronom i charakteru samej umowy, przepisy Kodeksu pracy przewidują różne tryby zakończenia stosunku pracy. Możliwe jest także natychmiastowe rozwiązanie umowy – trzeba jednak wiedzieć kiedy może to nastąpić.

Dyscyplinarka

 

Natychmiastowe rozwiązanie umowy o prace to nic innego, jak zwolnienie dyscyplinarne. Zgodnie z założeniami polskiego ustawodawcy, powinno być stosowane tylko w wyjątkowych sytuacjach. Aby nie dopuścić do nadużywania tej instytucji, Kodeks pracy przewiduje ściśle określone przesłanki, które uzasadniają zastosowanie rozwiązania umowy o pracę w trybie natychmiastowym.

 

Zgodnie z treścią art. 52 KP, pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w razie:

  • ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych,
  • popełnienia przez pracownika w czasie trwania umowy o pracę przestępstwa, które uniemożliwia dalsze zatrudnianie go na zajmowanym stanowisku, jeżeli przestępstwo jest oczywiste lub zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem,
  • zawinionej przez pracownika utraty uprawnień koniecznych do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku.

 

Uwaga!
Jeśli chcesz szybko i poprawnie przygotować Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia przejdź do formularza »

 

Pamiętajmy jednak, że rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika nie może nastąpić po upływie 1 miesiąca od uzyskania przez pracodawcę wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy. Pracodawca podejmuje decyzję w sprawie rozwiązania umowy po zasięgnięciu opinii reprezentującej pracownika zakładowej organizacji związkowej, którą zawiadamia o przyczynie uzasadniającej rozwiązanie umowy. W razie zastrzeżeń co do zasadności rozwiązania umowy zakładowa organizacja związkowa wyraża swoją opinię niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 3 dni. Warto w tym miejscu wyjaśnić, że ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych ma miejsce wówczas, gdy w związku z określonym zachowaniem (działaniem lub zaniechaniem) naruszającym podstawowe obowiązki pracownicze można pracownikowi zarzucić winę umyślną lub rażące niedbalstwo. Jeżeli sprawca przewiduje wystąpienie szkodliwego skutku i celowo do niego zmierza lub co najmniej się nań godzi, można mu przypisać winę umyślną. Jeżeli natomiast przewiduje możliwość nastąpienia szkodliwego skutku, lecz bezpodstawnie przypuszcza, że zdoła go uniknąć, lub też, gdy nie przewiduje możliwości jego wystąpienia, choć może i powinien go przewidzieć, jego postępowaniu można przypisać winę nieumyślną w postaci lekkomyślności - w pierwszej sytuacji i niedbalstwa - w drugim wypadku. Rażące niedbalstwo mieszczące się - obok winy umyślnej - w pojęciu ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych jest wyższym od niedbalstwa stopniem winy nieumyślnej. Niedbalstwo określa się jako niedołożenie należytej staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju (art. 355 § 1 Kodeksu cywilnego). Przez rażące niedbalstwo rozumie się natomiast niezachowanie minimalnych (elementarnych) zasad prawidłowego zachowania się w danej sytuacji. O przypisaniu pewnej osobie winy w tej postaci decyduje zatem zachowanie się przez nią w określonej sytuacji w sposób odbiegający od miernika staranności minimalnej.

 

Jak podkreśla Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 listopada 2013 r. (sygn. akt III PK 4/12), oświadczenie o rozwiązaniu stosunku pracy zasadniczo nie musi być przygotowywane przez osoby specjalizujące się w prawie pracy. Powinien to móc uczynić sam pracodawca w przypadkach typowych. Stawianie zbyt wysokich wymagań co do sformułowania przyczyny sprzyja negatywnemu postrzeganiu prawa pracy jako nieelastycznego narzędzia kształtowania relacji zatrudnienia. Warto zatem wymagania pod adresem sposobu formułowania przyczyny wypowiedzenia kształtować tak z punktu widzenia interesu pracownika jak i możliwości pracodawcy, a przede wszystkim - z uwzględnieniem ich wzajemnych relacji w kontekście zdarzeń poprzedzających ustanie stosunku pracy.

 

Gdy pracownik w niczym nie zawinił 

 

Przesłanki uprawniające pracodawcę do zastosowania instytucji tzw. zwolnienia dyscyplinarnego wynikające z treści art. 52 KP dotyczą tak naprawdę zawinionego zachowania zatrudnianej osoby. Nie są to jednak jedyne okoliczności, w których może dojść do rozwiązania umowy o pracę w powyższym trybie. Zgodnie bowiem z regulacją zawartą w art. 53 KP, pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia również:

  • jeżeli niezdolność pracownika do pracy wskutek choroby trwa:
  1. dłużej niż 3 miesiące - gdy pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy krócej niż 6 miesięcy,
  2. dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące - gdy pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy co najmniej 6 miesięcy lub jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana wypadkiem przy pracy albo chorobą zawodową,
  • w razie usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy z innych przyczyn niż wymienione powyżej, trwającej dłużej niż 1 miesiąc.

 

Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia nie może nastąpić w razie nieobecności pracownika w pracy z powodu sprawowania opieki nad dzieckiem - w okresie pobierania z tego tytułu zasiłku, a w przypadku odosobnienia pracownika ze względu na chorobę zakaźną - w okresie pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku. Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia nie może przy tym nastąpić po stawieniu się pracownika do pracy w związku z ustaniem przyczyny nieobecności.

 

Pracownik też może rozwiązać umowę w trybie natychmiastowym 

 

Jak się okazuje prawo do zastosowania instytucji rozwiązania umowy o pracę w trybie natychmiastowym przysługuje nie tylko pracodawcy. Ustawodawca przewidział, że z takim żądaniem może wystąpić także pracownik. W tym przypadku pojawienie się odpowiednich przesłanek kodeksowych jest także konieczne. Pracownik może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia, jeżeli zostanie wydane orzeczenie lekarskie stwierdzające szkodliwy wpływ wykonywanej pracy na zdrowie pracownika, a pracodawca nie przeniesie go w terminie wskazanym w orzeczeniu lekarskim do innej pracy, odpowiedniej ze względu na stan jego zdrowia i kwalifikacje zawodowe. Można to uczynić także wtedy, gdy pracodawca dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec pracownika - w takim przypadku pracownikowi przysługuje odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia, a jeżeli umowa o pracę została zawarta na czas określony lub na czas wykonania określonej pracy - w wysokości wynagrodzenia za okres 2 tygodni. Oświadczenie pracownika o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia powinno nastąpić na piśmie, z podaniem przyczyny uzasadniającej rozwiązanie umowy. Warto przy tym wiedzieć, że pracownik może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia przez pracodawcę jego obowiązków działając przez pełnomocnika. Czynność ta wywołuje skutek rozwiązujący, choćby została dokonana bez umocowania lub z przekroczeniem jego zakresu, jeżeli pełnomocnik działał zgodnie z wolą pracownika lub ten potwierdził jej dokonanie.

 

Uwaga!
Jeśli chcesz szybko i poprawnie przygotować Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia przejdź do formularza »

 

Podstawa prawna:
[art. 52 - 53 k.p. (Dz.U. z 1998 r. Nr 21 poz. 94 j.t.)]

Autor/Źródło: Rafał Rodzeń



Wasze komentarze
Nasi partnerzy
  • InTENSO - outsourcing IT, leasing pracowniczy
  • Jakość obsługi
  • Biuro Informatyki Stosowanej FORMAT
  • Competitive Skills - Szkolenia biznesowe, rekrutacja i headhunting, doradztwo
  • Kaspersky
  • elsa
  • CBIT.pl
  • Enterprise-Gamification
  • Lazarski
  • Secret Client - tajemniczy klient, tajny klient, mystery shopping
  • Atlassian
Zobacz także
  • Kanały RSS
  • Facebook
® 2008 - 2022 SerwisPrawa.pl sp. z o.o. Korzystanie z portalu oznacza akceptacją regulaminu.