Zdrada jako przesłanka rozwodu

Podstawową sprawą jest możliwość udowodnienia przed sądem wszystkiego o czym Pani pisze. Sąd będzie orzekał w oparciu o przedstawione mu dowody, stąd ważne jest aby wszystko móc udokumentować albo poprzez przedstawienie dokumentów albo poprzez wskazanie świadków, którzy będą mogli złożyć zeznania w tej sprawie. Dotyczy to zarówno sprawcy rozwodu jak i sprawy podziału majątku.

 

Co do zasady, żądać podziału majątku wspólnego można tylko po ustaniu małżeństwa. Zgodnie jednak z art. 58 § 3 krio (kodeksu rodzinnego i opiekuńczego), na wniosek jednego z małżonków sąd może w wyroku orzekającym rozwód dokonać podziału majątku wspólnego, jeżeli przeprowadzenie tego podziału nie spowoduje nadmiernej zwłoki w postępowaniu. Decyzja w zakresie rozpatrzenia wniosku o podział majątku w postępowaniu sądowym należy do sądu. Gdyby sąd przyjął wniosek o podział majątku w postępowaniu rozwodowym, to jest to korzystniejsze z uwagi na fakt, iż nie ma konieczności przeprowadzania odrębnego postępowania o podział. Do takiego podziału najlepiej jest przygotować plan podziału (czyli wspólne ustalenie jakie przedmioty przypadają poszczególnym małżonkom). W postępowaniu sądowym opłata sądowa od wniosku o podział majątku wynosi 1.000 zł, a w przypadku zgodnego planu podziału majątku 300 zł. Co do zasady cały majątek zgromadzony w trakcie małżeństwa podlega równemu podziałowi, jednakże każdy z małżonków może żądać podziału uwzględniającego stopień przyczynienia się do jego powstania, a także nakładów czynionych z majątku odrębnego na majątek wspólny. Jeżeli wniosła Pani pieniądze ze sprzedaży domu, który odziedziczyła Pani po ojcu (pieniądze takie stanowią Pani maja tej odrębny), na spłatę kredytu zaciągniętego wspólnie, to może Pani domagać się przy podziale majątku aby środki te były odliczone przy podziale majątku. Podobnie środki pieniężne zgromadzone na rachunkach bankowych będą podlegać równemu podziałowi, chyba że wykaże Pani albo mąż, że środki te nie stanowią majątku wspólnego.

 

Jeżeli chodzi o zdradę, to jest to jedna z tzw. zawinionych przesłanek rozwodowych. Ze zdradą czyli niedochowaniem wierności małżeńskiej mamy do czynienia w sytuacji, gdy jeden z małżonków współżyje z osobą trzecią, lub nawet gdy występuje brak takiego współżycia, jednakże małżonek ten związany jest z osobom trzecią więzią uczuciową (Nawet jednorazowy postępek małżonka może stać się przyczyną trwałego i zupełnego rozkładu, dotyczy to w szczególności takich faktów jak cudzołóstwo i ciężka zniewaga - orzeczenie SN z dnia 24.04.1951 r., sygn. C667/50, OSN 1953/1, poz. 9; Pożycie małżeńskie przy jednoczesnym pożyciu jednego z małżonków z inną osobą, jest pożyciem posiadającym cechy rozkładu; małżeństwo takie nie należy do małżeństw zasługujących na ochronę ze względu na interes społeczny – orzeczenie SN z dnia 20.11.1951 r, sygn. C839/51, OSN 1952/1, poz. 1”; Związanie się małżonka z inną osobą węzłem uczuciowym, w którym wprawdzie nie dochodzi do cudzołożnych stosunków, ale któremu towarzyszą wyznania miłości i pocałunki, może być odczute przez drugiego małżonka jako naruszenie, a nawet zerwanie więzi uczuciowej i moralnej, która łączyła małżonków i może być - zależnie od okoliczności - uznane za ważną przyczynę rozkładu pożycia małżeńskiego - orzeczenie SN z dnia 26.03.1952 roku, sygn. C813/51, NP. 1953/5, str. 82).

Nie mniej jednak pomimo zaistnienia tej przesłanki, sąd może dość do wniosku, że w Państwa przypadku nie ma jeszcze sytuacji trwałego i zupełnego rozkładu pożycia małżeńskiego. Rozkład pożycia małżeńskiego występuje wówczas, gdy występuje brak więzi duchowej, fizycznej i gospodarczej pomiędzy małżonkami. Natomiast rozkład jest zupełny, gdy nie istnieje między małżonkami żadna więź duchowa, fizyczna ani gospodarcza, a więc gdy małżeństwo całkowicie przestaje funkcjonować. Rozkład trwały występuje, gdy dokonując oceny funkcjonowania małżeństwa, opartej na doświadczeniu życiowym, dochodzimy do wniosku, że w określonych okolicznościach występujących w tej sprawie, nie ma możliwości powrotu małżonków do wspólnego pożycia. Przesłanką konieczną nie jest w tym przypadku upływ czasu. Okoliczności w sprawie, mogą potwierdzać przypuszczenie, że pomimo braku długiego okresu rozkładu małżeństwa, nie ma możliwości na ponowne nawiązanie więzi między małżonkami.

Zatem w przypadku gdy sąd dojdzie do przekonania, że zachodzą przesłanki do uzdrowienia sytuacji w małżeństwie, skieruje strony do mediacji. Skierowanie stron do mediacji powoduje zawieszenie postępowania sądowego. Zawieszenie takie może nastąpić także w sytuacji gdy postępowanie mediacyjne nie jest prowadzone, ale sąd nabierze przekonania, że istnieją widoki na utrzymanie małżeństwa. Zawieszenie postępowania może nastąpić tylko raz w ciągu całego postępowania rozwodowego. O zawieszenie postępowania może wnosić także jedna ze stron, lub obie strony razem.

Samo orzeczenie winy przez sąd w wyroku rozwodowym, zasadniczo ma jedynie skutek w zakresie obowiązku alimentacyjnego. W przypadku, gdy nie orzeczono winy, małżonek może żądać alimentów tylko w przypadku, gdy pozostaje on w niedostatku. Okres żądania alimentów w tym przypadku ograniczony jest do 5 lat od rozwiązania małżeństwa. Przedłużenie tego okresu przez sąd następuje tylko w szczególnych wypadkach (do uznania sądu). W przypadku orzeczenia winy małżonka, małżonek, który nie został uznany za winnego, może żądać alimentów w każdym czasie. Ponadto nie znajduje tutaj zastosowanie przepis mówiący, że małżonek może żądać alimentów, gdy pozostaje w niedostatku. Dla żądania alimentów od małżonka wyłącznie winnego wystarczy, aby rozwód pociągał dla małżonka, który nie jest winny rozpadowi małżeństwa, pogorszenie jego sytuacji materialnej. Pogorszenie to powinno jednak być istotne. W obu przypadkach zawarcie nowego związku małżeńskiego przez byłego małżonka, powoduje wygaśnięcie w stosunku do niego obowiązku alimentacyjnego jaki ciążył na drugim małżonku.

 

Sąd nie może orzec roszczenia alimentacyjnego powyżej żądania strony. Czyli, jeżeli sąd uzna roszczenie w pełni, zasądzi alimenty o jakie się Pani ubiega. Sąd zawsze jednak może Pani roszczenie obniżyć, stąd warto zawsze żądać wyższych alimentów, oczywiście w granicach rozsądku.
Co do zasady zakres obowiązku alimentacyjnego (wysokość alimentów) zależy od dwóch czynników, tj. potrzeb uprawnionego np. małoletniego dziecka oraz możliwości zarobkowych zobowiązanego (w tym przypadku ojca dziecka). Wnosząc pozew o alimenty należy wykazać, jakie są koszty związane z utrzymaniem dziecka, czyli jego potrzeby a zobowiązany ma wskazać jakie osiąga dochody. Pani może wskazać źródła dochodów oraz szacunkową wysokość, sąd wówczas wezwie pozwanego do ich wykazania.

 

Jeżeli chodzi o środki na bieżące utrzymywanie rodziny, to w myśl art. 28 § 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, jeżeli jeden z małżonków pozostających we wspólnym pożyciu nie spełnia ciążącego na nim obowiązku przyczyniania się do zaspokajania potrzeb rodziny, sąd może nakazać, ażeby wynagrodzenie za pracę albo inne należności przypadające temu małżonkowi były w całości lub w części wypłacane do rąk drugiego małżonka. Przepis ten zatem określa, że dla wydania nakazu o przekazanie wynagrodzenia następuje, w przypadku:

a) istnienia małżeństwa (w razie ustania małżeństwa poprzez rozwód, sąd powinien uchylić nakaz o przekazywaniu wynagrodzenia, pozostawiając jedynie obowiązek alimentacyjny na rzecz małoletniego syna - może Pan złożyć do sądu taki wniosek w postępowaniu rozwodowym),

b) gdy małżonkowie pozostają we wspólnym pożyciu (tzn. prowadzą wspólne gospodarstwo domowe).

Nakaz, o którym mowa powyżej, zachowuje moc mimo ustania po jego wydaniu wspólnego pożycia małżonków. Sąd może jednak na wniosek każdego z małżonków nakaz ten zmienić albo uchylić. Czyli w przypadku oddalenia Pana zaskarżenia w sprawie wydanego nakazu, może Pan wnieść wniosek do sądu o jego uchylenie.