Wysokość alimentów od ojca dziecka

Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 133 § 1 k.r.o. (kodeksu rodzinnego i opiekuńczego) rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Przepisy prawa nie określają wysokości w jakiej należne są świadczenia alimentacyjne. Rodzice mogą być zwolnieni od świadczeń alimentacyjnych w stosunku do dziecka tylko wtedy, gdy dziecko posiada własny majątek, a dochody z tego majątku wystarczają na całkowite pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. We wszelkich innych wypadkach na rodzicach ciąży stanowczy obowiązek, ograniczony tylko ich możliwościami zarobkowymi i majątkowymi. W szczególności nie może zwolnić rodziców od obowiązku świadczeń alimentacyjnych okoliczność, że dziecko jest faktycznie utrzymywane przez kogo innego. Wypełnianie obowiązku alimentacyjnego może przybrać postać zarówno świadczeń dobrowolnych, jak i w następstwie dochodzenia ich przed sądem. Uprawniony i zobowiązany do alimentacji mogą w szczególności ustalić rodzaj i zakres świadczenia w umowie zawartej na zasadach ogólnych, w ugodzie zawartej przed mediatorem w toku posiedzenia pojednawczego wreszcie w trybie procesowym przed sądem.

 

Wysokość alimentów przyznana przez sąd zależy od dwóch rzeczy, tj. od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego (w tym przypadku dziecka) oraz od możliwości finansowych zobowiązanego (w tym przypadku ojca dziecka).

 

Przez usprawiedliwione potrzeby uprawnionego rozumieć należy potrzeby, których zaspokojenie zapewni mu - odpowiedni do jego wieku i uzdolnień - prawidłowy rozwój fizyczny i duchowy. Możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego określają zarobki i dochody, jakie uzyskiwałby przy pełnym wykorzystaniu swych sił fizycznych i zdolności umysłowych, nie zaś rzeczywiste zarobki i dochody. Dzieci mają prawo do równej z rodzicami stopy życiowej niezależnie od tego, czy żyją z nimi wspólnie, czy też oddzielnie [1].

Górną granicą świadczeń alimentacyjnych są zarobkowe i majątkowe możliwości zobowiązanego, choćby nawet nie zostały w tych granicach pokryte wszystkie usprawiedliwione potrzeby uprawnionego do alimentacji. Możliwości zarobkowe to nie tylko faktycznie otrzymywane wynagrodzenie ale również to jakie zobowiązany mógłby otrzymać, gdyby podjął pracę odpowiadającą jego wykształceniu, możliwością zarobkowym.

 

 

Reasumując, w opisanym stanie faktycznym, jeżeli kwota w wysokości 500 zł zaspakaja potrzeby dziecka, tzn. wystarcza na jego utrzymanie, to przy dochodach na wskazanym przez Panią poziomie jest jak najbardziej akceptowalna. Oczywiście ostateczna decyzja w tej sprawie należy do sądu, który będzie rozstrzygał w sprawie alimentacyjnej, bądź do Państwa, gdyż nie ma konieczności kierowania sprawy o alimenty do sadu. Jeżeli ustalą Państwo wysokość alimentów wspólnie, może zostać zawarta pomiędzy Panią a ojcem dziecka umowa alimentacyjna, która określi wysokość oraz sposób zapłaty alimentów. Proszę pamiętać także, że w przyszłości w przypadku zmiany stosunków (np. wzrostu kosztów utrzymania dziecka) może Pani wystąpić o zmianę umowy alimentacyjnej lub wytoczyć powództwo ojcu dziecka o podwyższenie wysokości alimentów.

 

 

Ponadto oprócz alimentów może Pani żądać od ojca dziecka pokrycia wydatków związanych z ciążą i porodem oraz kosztów trzy miesięcznego utrzymania Pani (matki dziecka) w okresie porodu. Z ważnych powodów można żądać zwrotu kosztów utrzymania przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Podstawa prawna - art. 141 § 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.

 

Jarosław Olejarz

 

---