Ustalenie wysokości alimentów na małoletnie dziecko

Zgodnie z art. 133 § 1 k.r.o. (kodeksu rodzinnego i opiekuńczego) rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Zakres tych świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego (dziecka) oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego (rodzica).  Wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie może polegać w całości lub w części na osobistych staraniach o utrzymanie lub o wychowanie uprawnionego; w takim wypadku świadczenie alimentacyjne pozostałych zobowiązanych polega na pokrywaniu w całości lub w części kosztów utrzymania lub wychowania uprawnionego.

 

Z powyższych uregulowań wynika zatem, że wysokość alimentów na dziecko zależy od kosztów utrzymania dziecka. Obliczając koszty utrzymania dziecka warto zrobić roczne zestawienie ponoszonych kosztów, z podziałem na poszczególne miesiące, a na końcu uśrednić wartość miesięcznych kosztów utrzymania. W zestawieniu takim należy wykazać wszelkie wydatki na dziecko tj. koszty wyżywienia i higieny, koszty ubrania, ew. leków, wizyt lekarskich nauki oraz wydatki na wychowanie (wyjścia do kina, książki), a także koszty wyjazdów wakacyjnych, ferie, zielone szkoły. Do kosztów tych można zaliczyć także część kosztów związanych z opłatami za media w lokalu mieszkalnym, w którym dziecko zamieszkuje. W zależności od wieku małoletniego dziecka, koszty związane z utrzymaniem i wychowaniem dziecka są różne, mogą się wahać średniomiesięcznie od kilkuset złotych do kilku tysięcy, biorąc zwłaszcza pod uwagę, że rodzice zobowiązani są do zapewnienia dziecku stopy życiowej co najmniej porównywalnej z tą, na jakiej sami żyją. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 16.12.1987 roku sygn. akt III CZP 91/86 stwierdził, że przez usprawiedliwione potrzeby uprawnionego rozumieć należy potrzeby, których zaspokojenie zapewni mu - odpowiedni do jego wieku i uzdolnień - prawidłowy rozwój fizyczny i duchowy. Możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego określają zarobki i dochody, jakie uzyskiwałby przy pełnym wykorzystaniu swych sił fizycznych i zdolności umysłowych, nie zaś rzeczywiste zarobki i dochody. Dzieci mają prawo do równej z rodzicami stopy życiowej niezależnie od tego, czy żyją z nimi wspólnie, czy też oddzielnie.

 

 

Wnosząc roszczenie o świadczenia alimentacyjne należy pamiętać także o tym, że sąd nie może orzec roszczenia powyżej żądania strony. Oznacza to, że jeżeli sąd uzna roszczenie w pełni, zasądzi alimenty w kwocie jakiej żąda przedstawiciel ustawowy dziecka. Jeżeli uzna, że mimo usprawiedliwionych potrzeb małoletniego dziecka zobowiązany do alimentacji nie jest w stanie ponieść kosztów w takiej wysokości, może orzec niższą kwotę świadczeń alimentacyjnych. Wnosząc pozew o alimenty można wnosić o zobowiązanie osoby zobowiązanej do alimentów (ojca dziecka) aby wykazał jakie osiąga dochody oraz jaki posiada majątek, gdyż ma to znaczenie przy ustalaniu wysokości alimentów.

 

 

Większość miesięcznych świadczeń alimentacyjnych na rozprawach, w których braliśmy udział, sądy zasądzały w wysokości od 500 do 1000 zł, przy jednym dziecku. Jeżeli zobowiązany osiąga dochody na poziomie ponad przeciętnej (ponad średnią krajową), naszym zdaniem może Pani żądać alimentów w wysokości ponad 1000 zł miesięcznie, gdy dochody osiągane przez zobowiązanego są niższe może Pani odpowiednio zmniejszyć roszczenie, choć naszym zdaniem Pani jako przedstawiciel ustawowy dziecka winna żądać alimentów w takiej wysokości, które uzasadnione są faktycznymi kosztami utrzymania i wychowania dziecka. Ewentualnie zobowiązany do alimentów może dowodzić, że nie jego możliwości zarobkowe nie pozwalają na takie świadczenie alimentacyjne.

 

Jarosław Olejarz