Wysokość alimentów zależy od potrzeb dziecka oraz możliwości finansowych zobowiązanego

Świadczenia alimentacyjne o jakich mowa nie przysługują matce dziecka a małoletniemu dziecku. Z uwagi jednak na fakt, iż dziecko jest małoletnie, do czasu uzyskania pełnoletniości są one wypłacane na ręce rodzica (przedstawiciela ustawowego małoletniego), który dzieckiem się opiekuje. Z tego też powodu nie ma znaczenia dla wysokości alimentów orzekanych w stosunku do Pana jako ojca dziecka, to czy matka dziecka posiada majątek. Obowiązek alimentacji dzieci przez rodziców ma swoje źródło w więzi rodzinnej stron i w żadnej mierze nie powinien być uzależniony od stanu stosunków majątkowych wiążących zobowiązanego z osobami trzecimi, tym samym fakt zamieszkiwania w gospodarstwie z rodzicami przez matkę dziecka nie może rzutować na wysokość obowiązku alimentacyjnego.

Rodzice mogą być zwolnieni od świadczeń alimentacyjnych w stosunku do dziecka tylko wtedy, gdy dziecko posiada własny majątek, a dochody z tego majątku wystarczają na całkowite pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. We wszelkich innych wypadkach na rodzicach ciąży stanowczy obowiązek, ograniczony tylko ich możliwościami zarobkowymi i majątkowymi stosownie do art. 135 § 1 k.r.o. utrzymania dziecka.

Ogólna zasada obowiązku alimentacyjnego rodziców względem dzieci została określona w art. 133 § 1 k.r.o. (kodeksu rodzinnego i opiekuńczego). Zgodnie z tym przepisem rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Jeżeli chodzi o wysokość alimentów, to także nie ma określonych przez przepisy prawa wysokości jakie są należne. Art. 135 § 1 k.r.o. wskazuje, że zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego. Sąd najwyższy w wyroku z dnia 12 listopada 1976 roku, sygn. akt III CRN 236/76, stwierdził, ze na wysokość alimentów nie mogą mieć wpływu obciążające pozwanego, takie jak zadłużenie bankowe, które nie mogą powodować ograniczenia należnych małoletniemu powodowi środków utrzymania i wychowania. Osoba bowiem, na której ciąży obowiązek alimentacyjny, musi się z tym liczyć przy podejmowaniu wydatków i ich wysokość planować stosownie do posiadanych możliwości z uwzględnieniem wspomnianego obowiązku alimentacyjnego.

 

Górną granicą świadczeń alimentacyjnych są zarobkowe i majątkowe możliwości zobowiązanego (art. 135 § 1 k.r.op.), choćby nawet nie zostały w tych granicach pokryte wszystkie usprawiedliwione potrzeby uprawnionego do alimentacji. Jedynie brak po stronie zobowiązanego jakichkolwiek możliwości zarobkowych i majątkowych skutkuje oddaleniem powództwa o alimenty, mimo istnienia usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego, chyba że sąd ustali, że zobowiązany może uzyskiwać dochody. Przy obowiązku alimentacyjnym chodzi nie tylko o samą wysokość uzyskiwanych w chwili orzekania dochodów, ale także o możliwości ich uzyskania. Jeżeli sąd dojdzie do przekonania, że np. ojciec dziecka może zatrudnić się w lepiej płatnej pracy, ale tego nie robi, żeby w ten sposób obniżyć swoje dochody i tym samym alimenty, sąd może to uwzględnić w wyroku.

 

Reasumując, wysokość alimentów zależy od potrzeb małoletniego dziecka i możliwości zobowiązanego. Z reguły sądy orzekają alimenty w graniach od kilkuset złotych do kwoty jednego tysiąca, aczkolwiek w razie gdy zobowiązany osiąga wysokie dochody lub posiada znaczny majątek orzeczenie wyższych alimentów jest jak najbardziej możliwe. Dziecko ma prawo do warunków życia zbliżonych z rodzicami.

 

www.SerwisPrawa.pl