Wina w wyroku rozwodowym modyfikuje obowiązek alimentacyjny małżonków

Do czasu orzeczenia przez sąd rozwodu, Pani sytuacja prawna nie ulega zmianie. Dopiero prawomocny wyrok sądowy jest orzeczeniem prawno kształtującym, co oznacza, że zmienia on sytuację prawną małżonków, a także małoletniego dziecka. W wyroku orzekającym rozwód sąd rozstrzyga o władzy rodzicielskiej nad wspólnym małoletnim dzieckiem obojga małżonków oraz orzeka, w jakiej wysokości każdy z małżonków obowiązany jest do ponoszenia kosztów utrzymania i wychowania dziecka. Sąd może powierzyć wykonywanie władzy jednemu z rodziców ograniczając władzę rodzicielską drugiego do określonych obowiązków i uprawnień w stosunku do osoby dziecka.

 

Jeżeli małżonkowie zajmują wspólne mieszkanie, sąd w wyroku rozwodowym orzeka także o sposobie korzystania z tego mieszkania przez czas wspólnego w nim zamieszkiwania rozwiedzionych małżonków. W wypadkach wyjątkowych, gdy jeden z małżonków swym rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie, sąd może nakazać jego eksmisję na żądanie drugiego małżonka. Na zgodny wniosek stron sąd może w wyroku orzekającym rozwód orzec również o podziale wspólnego mieszkania albo o przyznaniu mieszkania jednemu z małżonków, jeżeli drugi małżonek wyraża zgodę na jego opuszczenie bez dostarczenia lokalu zamiennego i pomieszczenia zastępczego, o ile podział bądź jego przyznanie jednemu z małżonków są możliwe.

 

Orzeczenie winy małżonka wywołuje modyfikację w zakresie obowiązku alimentacyjnego. Świadczenia alimentacyjne między rozwiedzionymi małżonkami stanowią kontynuację powstałego przez zawarcie małżeństwa obowiązku wzajemnej pomocy w zakresie utrzymania i trwają mimo rozwodu, aczkolwiek w postaci zmodyfikowanej.

Zgodnie z art. 60 k.r.o. (kodeks rodziny i opiekuńczy), małżonek rozwiedziony, który nie został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia i który znajduje się w niedostatku, może żądać od drugiego małżonka rozwiedzionego dostarczania środków utrzymania w zakresie odpowiadającym usprawiedliwionym potrzebom uprawnionego oraz możliwościom zarobkowym i majątkowym zobowiązanego. Czyli w przypadku rozwodu bez orzekania o winie, obowiązek alimentacyjny powstaje tylko w przypadku gdy małżonek pozostaje w niedostatku.  

Natomiast jeżeli jeden z małżonków został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia, a rozwód pociąga za sobą istotne pogorszenie sytuacji materialnej małżonka niewinnego, sąd na żądanie małżonka niewinnego może orzec, że małżonek wyłącznie winny obowiązany jest przyczyniać się w odpowiednim zakresie do zaspokajania usprawiedliwionych potrzeb małżonka niewinnego, chociażby ten nie znajdował się w niedostatku.

Obowiązek dostarczania środków utrzymania małżonkowi rozwiedzionemu wygasa w razie zawarcia przez tego małżonka nowego małżeństwa. Jednakże gdy zobowiązanym jest małżonek rozwiedziony, który nie został uznany za winnego rozkładu pożycia, obowiązek ten wygasa także z upływem pięciu lat od orzeczenia rozwodu, chyba że ze względu na wyjątkowe okoliczności sąd, na żądanie uprawnionego, przedłuży wymieniony termin pięcioletni.

  

Sprawa zameldowania na pobyt stały czy czasowy jest regulowana przez przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku, o ewidencji ludności i dowodach osobistych (dalej ustawa). Zameldowanie jest potwierdzeniem administracyjnym faktycznego pobytu osoby w lokalu mieszkalnym, co oznacza, że zameldować winna się osoba przebywająca w określonym lokalu mieszkalnym, a obowiązek wymeldowania powstaje w przypadku opuszczenia tego lokalu.

Zgodnie z art. 15 pkt. 1 ustawy - osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia. Obowiązek wymeldowania takiej osoby spoczywa na właścicielu nieruchomości, zarządcy itp. Zgodnie z art. 15 pkt. 2 ustawy - organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
Przepisy te dotyczą administracyjnej sfery życia, nie ma znaczenia czy osoba, która zostaje wymeldowana ma tytuł prawny do nieruchomości (czy jest np. współwłaścicielem), czy też nie. Podstawowa kwestia w tej sprawie to przebywanie w miejscu stałego lub czasowego pobytu.

Jeżeli zatem osoba posiadająca tytuł prawny do nieruchomości (Pani małżonek jako współwłaściciel) będzie przebywać w mieszkaniu z zamiarem stałego pobytu, powstanie obowiązek zameldowania tej osoby na pobyt stały (ew. czasowy). Art. 10 pkt. 1 ustawy - osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Zasadniczo może Pani nie wyrażać zgody na zameldowanie, lecz w sumie Pani mąż ma prawo się zameldować w przedmiotowym mieszkaniu.