Renta planistyczna

Kwestia renty planistycznej uregulowana została w art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości.
Rentę planistyczną pobiera gmina dopiero wtedy, gdy właściciel zbywa w jakikolwiek sposób (sprzedaż, darowizna, spadek) nieruchomość w ciągu 5 lat od czasu gdy plan zaczął obowiązywać (art. 37 ust. 4, w zw. z ust. 3 ustawy). Dotyczy to również zbycia części nieruchomości, której wartość wzrosła z powodu uchwalenia planu lub jego zmiany.

Renta planistyczna jest opłatą jednorazową ustalaną w uchwale o planie a jej wysokość nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. Gmina wydaje decyzję o wysokości renty planistycznej po otrzymaniu wypisu z aktu notarialnego. Właściciel nieruchomości może jednak żądać ustalenia wysokości tej opłaty jeszcze przed zamierzoną transakcją. Może się zdarzyć że w związku z uchwaleniem nowego planu zagospodarowania przestrzennego wartość działki zostanie zmniejszona. Wtedy właściciel nieruchomości ma prawo żądać od gminy odszkodowania.

Porady prawne
Internetowa Kancelaria Prawna
www.SerwisPrawa.pl