Zmiana ewidencji gruntów po wprowadzeniu zmian w planie zagospodarowania przestrzennego

Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Kwestie związane z zagospodarowaniem terenu realizowane są zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 roku. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest z mocy art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym aktem prawa miejscowego i jako taki zawiera ustalenia powszechnie wiążące na obszarze, na którym obowiązuje. Bezwzględnie wiąże zatem właścicieli nieruchomości gruntowych położonych na jego obszarze, stanowiąc jedyny dokument, w którym określa się przeznaczenie terenów oraz sposób ich zagospodarowania[1].

 

W myśl przepisów ustawy uchwała rady gminy w sprawie uchwalenia planu miejscowego obowiązuje od dnia wejścia w życie w niej określonego, jednak nie wcześniej niż po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa.

 

Wejście planu w życie w brzmieniu opublikowanym w organie promulgacyjnym, wywołuje określone skutki prawne (wiąże adresatów) i już z tego względu nie może podlegać zmianie bez zachowania trybu określonego przepisami ustawy. Tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania.

Jak wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawa z dnia 07.12.2005 roku sygn. akt VII SA/Wa 230/05, o przeznaczeniu nieruchomości na określony cel decyduje plan zagospodarowania przestrzennego. Jeśli więc to plan zagospodarowania przestrzennego zmienił przeznaczenie nieruchomości stanowiącej własność określonej osoby uniemożliwiając jej jakąkolwiek inną zabudowę niż tam przewidywana nie może ona zgłosić w postępowaniu budowlanym zarzutu, co do niemożności zagospodarowania swojej działki na skutek zaprojektowania kwestionowanej inwestycji, gdyż niemożność ta nie jest wynikiem powstania projektu budowlanego, lecz wynika z ustaleń planu. W takiej sytuacji nie może być mowy o możliwości uchylenie pozwolenia budowlanego dotyczącego inwestycji, przewidzianej w zmienionym planie zagospodarowania przestrzennego.

 

Jeżeli chodzi o naliczenie podatku od nieruchomości, w związku ze zmianą jej zagospodarowania, to jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek. Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania.

 

 

Jarosław Olejarz

Porady prawne / Pomoc prawna

 

[1] Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16.01.2009 roku sygn. akt II SA/Gl 530/08