Opłata adiacencka może być nałożona w przypadku wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej inwestycją

Opłata adiacencka wiąże się ze wzrostem wartości nieruchomości, jeżeli wzrost ten nastąpił z uwagi na budowę urządzeń infrastruktury technicznej. Zgodnie z art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku, o gospodarce nieruchomościami (dalej u.g.n.), właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich. Na podstawie art. 145 u.g.n. wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, ustalić opłatę adiacencką każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi. Wydanie decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat, od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo od dnia stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi, jeżeli w dniu stworzenia tych warunków obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w art. 146 ust. 2. Do ustalenia opłaty przyjmuje się stawkę procentową określoną w uchwale rady gminy obowiązującą w dniu, w którym stworzono warunki do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo w dniu stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi.

Ustawodawca w treści art. 145 u.g.n. określił zatem warunki, w których może zostać wydana decyzja o ustaleniu opłaty adiacenckiej, a mianowicie:

Ponadto zgodnie z art. 146 ust. 1 u.g.n., ustalenie i wysokość opłaty adiacenckiej zależą od wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej. Ustalenie opłaty adiacenckiej następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartości nieruchomości. Jednym słowem podział nieruchomości nie ma żadnego wpływu na ustalenie opłaty adiacenckiej.

Być może chodzi o opłatę planistyczną – rentę planistyczną, która naliczana jest w przypadku zbycia nieruchomości. Renta planistyczna, opłata planistyczna to forma daniny publicznej, płaconej jednorazowo przez właściciela nieruchomości na rzecz gminy. Kwestię opłaty planistycznej normuje art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku, o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości. Gmina może wystąpić do właściciela o zapłatę renty planistycznej w ciągu 5 kolejnych lat od daty uchwalenia planu miejscowego. Jak stwierdził w wyroku z dnia 4 lipca 2008 roku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt II OSK 774/07, skoro podstawą do ustalenia renty planistycznej jest wzrost wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to opłata ta nie może obejmować wzrostu wartości wywołanej innymi okolicznościami, które nie mają żadnego związku z uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, np. nakładami właściciela.

Zatem jeżeli w ciągu ostatnich pięciu lat nastąpiła zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to gmina może w przypadku zbycia nieruchomości naliczyć opłatę planistyczną, jeżeli ta zmiana planu spowodowała wzrost wartości nieruchomości. Należy zaznaczyć, że ustawa mówi o zbyciu nieruchomości a nie jej podziale, stąd naszym zdaniem także zniesienie współwłasności i jej podział, nie stanowi podstawy do naliczenia takiej opłaty.

 

www.SerwisPrawa.pl