Ochrona wynagrodzenia za pracę w przypadku prowadzenia egzekucji komorniczej

 

Wynikające z art. 87 Kp ograniczenie dopuszczalności potrącenia wynagrodzenia za pracę nie może być interpretowane rozszerzająco, gdyż przepis ten jest szczególnym przepisem mającym za zadanie ochronę wynagrodzenia za pracę. Jednakże w myśl art. 87(1) § 1 ust. 1 k.p. wolna od potrąceń jest kwota wynagrodzenia za pracę w wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów, przysługującego pracownikom zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy, po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne oraz zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych - przy potrącaniu sum egzekwowanych na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie należności innych niż świadczenia alimentacyjne. Zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2009 roku, od dnia 1 stycznia 2009 roku, ustalone minimalne wynagrodzenie za pracę wynosi 1.276 zł.

 

Reasumując, komornik nie może zająć dokonać zajęcia wynagrodzenia za pracę poniżej kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę., gdyż kwota ta jest wolna od zajęcia. Poza tym, jeżeli tytuł wykonawczy jest prawomocny, jedyna możliwość aby zawiesić lub umorzyć postępowanie egzekucyjne, to zwrócenie się do wierzyciela z wnioskiem o wyrażenie zgody na dobrowolną (poza egzekucyjną spłatę długu). Wierzyciel może zawrzeć ugodę z dłużnikiem, w której zobowiązać się może do nie prowadzenia egzekucji, w zamian za dokonywanie przez dłużnika ratalnych spłat zadłużenia. Można wystąpić także do wierzyciela z propozycją np. jednorazowej spłaty długu głównego, w zamian za umorzenie wszelkich należności ubocznych (odsetki i koszty). Wszelkie jednak takie rozwiązania wymagają uzgodnienia z wierzycielem i w zasadzie zależą od jego dobrej woli. Tak jak wyżej wskazano, jeżeli wierzyciel posiada tytuł wykonawczy, a wierzytelność nie uległa przedawnieniu będzie mógł na jego podstawie skutecznie prowadzić egzekucję z majątku dłużnika.

 

 

Zgodnie z art. 125 § 1 k. c. roszczenie stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu przedawniają się z upływem lat dziesięciu, chociażby termin przedawnienia roszczeń tego rodzaju był krótszy. Zatem przepis ten będzie miał zastosowanie w przedstawionym stanie faktycznym – co oznacza, że roszczenie powyższe przedawni się z upływem lat 10, pod warunkiem, że nie nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia. Bieg przedawnienia przerywa się jednak przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia (art. 123 § 1 pkt. 3 k.c.). Po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo (art. 124 § 1 k. c.). Zatem wierzyciel może poprzez dokonywanie czynności przed sądem lub komornikiem (wszczynając, co jakiś czas postępowanie egzekucyjne) doprowadzić do sytuacji, w której roszczenie nie przedawni się.