Roszczenie spadkobiercy testamentowego o należny mu zachowek

Zgodnie z art. 991 § 1 k.c. (kodeksu cywilnego), zstępnym, małżonkowi oraz rodzicom spadkodawcy, którzy byliby powołani do spadku z ustawy, należą się, jeżeli uprawniony jest trwale niezdolny do pracy albo jeżeli zstępny uprawniony jest małoletni - dwie trzecie wartości udziału spadkowego, który by mu przypadał przy dziedziczeniu ustawowym, w innych zaś wypadkach - połowa wartości tego udziału (zachowek).

O wielkości zachowku przysługującego uprawnionemu decyduje stan istniejący w chwili otwarcia spadku. W opisanym stanie faktycznym, zakładając, że mamy do czynienia jedynie z dwoma spadkobiercami ustawowymi w tej samej kategorii (dzieci spadkodawcy), to z ustawy każdy z nich dziedziczyłby po ½. Jeżeli zatem jeden z synów nie został powołany do spadku, to w myśl art. 991 § 1 k.c. przysługuje mu zachowek w wysokości ¼ wartości spadku jeżeli nie jest trwale niezdolny do pracy (2/6 w razie gdy taka niezdolność występuje). Zgodnie z art. 1007 k.c. roszczenia uprawnionego z tytułu zachowku przedawniają się z upływem lat trzech od ogłoszenia testamentu.