Dłuznik winien przechowywać pokwitowanie długu do końca okresu przedawnienia

Zgodnie z art. 118 k. c. co do zasady termin przedawnienia roszczeń wynosi lat 10, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Jednakże zgodnie z art. 125 § 1 k. c. roszczenie stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu powołanego do rozpoznawania spraw danego rodzaju... przedawniają się z upływem lat dziesięciu, chociażby termin przedawnienia roszczeń tego rodzaju był krótszy. W przypadku roszczeń związanych z działalnością gospodarczą, co do zasady roszczenia przedawniają się z upływem lat 3 i jeżeli w tym okresie wierzyciel nie rozpocznie postępowania przed sądem związane z dochodzonym roszczeniem, okres 5 letni przechowywania dokumentacji księgowej jest wystarczający. W sytuacji gdy takie postępowanie będzie wszczęte, to z uwagi na 10 letni okres dochodzenia roszczenia dłużnik winien przechowywać pokwitowanie jego zapłaty przez okres do końca upływu przedawnienia. Wówczas nie dysponując pokwitowaniem, zawsze dłużnik może odmówić zapłaty korzystając z zarzutu przedawnienia roszczenia.

Reasumując, w opisanym stanie faktycznym, naszym zdaniem należy odpisać na pismo wierzyciela, że roszczenie zostało zapłacone, nie wdając się zasadniczo w spór, Istnieje prawdopodobieństwo, że firma windykacyjna nie dysponuje żadnym nakazem zapłaty, a jedynie takie stwierdzenie stanowi  pewnego rodzaju straszak z jej strony, mający na celu odzyskanie spornej należności. Można także w tym piśmie zażądać aby wierzyciel przesłał odpis nakazu zapłaty, z którego rzekomo wynika dług.