Można zawrzeć umowę jako pełnomocnik oraz druga strona umowy

W polskim prawie brak jest generalnego przepisu, który by stanowił, że przedstawiciel (pełnomocnik) drugiej osoby nie może z samym sobą sporządzić czynności prawnej. Nie można też uznać, żeby zasadniczo takie działanie sprzeciwiało się zasadom współżycia społecznego. Czynności prawne w taki sposób sporządzone są tak różnorodne, że ogólna zasada nie może być wypowiedziana. W istocie chodzi tu o zakres umocowania, który określa treść pełnomocnictwa, jeżeli umocowanie wynika z oświadczenia reprezentowanego. Niekiedy treść pełnomocnictwa wynika z treści stosunku, który był podstawą udzielenia pełnomocnictwa.

 

Jeżeli nie ma żadnych szczególnych postanowień w powyższym zakresie, doktryna przeważnie przyjmuje, że czynność zdziałana przez przedstawiciela (pełnomocnika) z samym sobą jest bezskuteczna (negotium claudicans) tylko wtedy, gdy zachodzi kolizja interesów pomiędzy zastąpionym a przedstawicielem, chyba że umowa stron dopuściła zdziałanie czynności z samym sobą.

 

Przykładem kolizji może być umowa sprzedaży nieruchomości, w której zachodzi kolizja interesów sprzedającego i kupującego, zwłaszcza jeśli chodzi o ustalenie ceny sprzedaży. Dlatego należy uznać, że jeśli nic innego w treści aktu notarialnego nie postanowiono, pełnomocnictwo do sprzedaży nieruchomości nie obejmuje z reguły upoważnienia do sprzedaży jej przez pełnomocnika samemu sobie.

 

Przepisy kodeksu cywilnego, w art. 58 § 1 stwierdzają jedynie, że czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek, w szczególności ten, iż na miejsce nieważnych postanowień czynności prawnej wchodzą odpowiednie przepisy ustawy. Nieważna jest czynność prawna sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Jednakże, jeżeli nieważnością jest dotknięta tylko część czynności prawnej, czynność pozostaje w mocy co do pozostałych części, chyba że z okoliczności wynika, iż bez postanowień dotkniętych nieważnością czynność nie zostałaby dokonana.

 

Zatem aby zawarta umowa dotknięta była sankcją nieważności musi istnieć przepis prawny przewidujący taki skutek, w przeciwnym zakresie można jedynie powoływać się na sprzeczność zawartej umowy z zasadami współżycia społecznego, co również wywołuje skutek nieważności. W zakresie prawa handlowego są przepisy przewidujące taką nieważność, np. wspólnik spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ustanowiony członkiem zarządu tej spółki, nie może zawrzeć "sam ze sobą" umowy o pracę na stanowisku członka zarządu, ani przyznać "samemu sobie" wynagrodzenia za pracę, ponieważ narusza to przepisy prawa.

 

Po przeanalizowaniu przepisów, nie znaleźliśmy przepisu, który stwierdzałby nieważność opisanej zawartej umowy, choć stanowcza ocena w tym zakresie wymagałaby zapoznania się zarówno z umową, jak również zakresu udzielonego ordynatorowi pełnomocnictwa i innych dokumentów, które wpływają na ocenę ważności dokonanej czynności prawnej.  M. in. organ założycielski samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej ma prawo do ustalenia zasad, na podstawie których samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej będzie gospodarował własnym majątkiem trwałym w zakresie jego zbywania, wydzierżawiania i wynajmowania.

 

Na koniec można dodać, że zgodnie z ustawą z dnia 30 sierpnia 1991 roku, o zakładach opieki zdrowotnej Ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, w stosunku do wszystkich zakładów opieki zdrowotnej, oraz wojewodzie, w stosunku do zakładów opieki zdrowotnej prowadzących działalność na obszarze województwa, przysługuje prawo przeprowadzania kontroli, pod względem zgodności z prawem, celowości i gospodarności, działalności prowadzonej przez zakład, obejmującej w szczególności ocenę prawidłowości gospodarowania mieniem w publicznym zakładzie opieki zdrowotnej.