Lekarz sądowy - kto usprawiedliwia nieobecność

1 stycznia 2008 roku wejdzie w życie ustawa z dnia 15 czerwca 2007 roku o lekarzu sądowym. Określa ona warunki oraz tryb nabywania i utraty prawa do wykonywania czynności lekarza sądowego oraz zasady wykonywania czynności lekarza sądowego i zasady finansowania tych czynności. Przepisy ustawy należy stosować w przypadkach dotyczących usprawiedliwiania niestawiennictwa z powodu choroby, na wezwanie lub zawiadomienie sądu lub organu prowadzącego postępowanie karne w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.²⁾) oraz ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm.³⁾), stron, ich przedstawicieli ustawowych, pełnomocników, świadków, oskarżonych, obrońców i innych uczestników postępowania. Przepisów tej ustawy nie stosuje się osób pozbawionych wolności, których usprawiedliwianie niestawiennictwa z powodu choroby regulują odrębne przepisy.

Zgodnie z tą ustawą lekarza sądowego definiuje się jako lekarza, z którym prezes sądu okręgowego zawarł umowę o wykonywanie czynności lekarza sądowego. Jest on uprawniony do wystawiania zaświadczeń potwierdzających zdolność bądź niezdolność do stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie organu uprawnionego uczestników postępowania z powodu choroby na obszarze właściwości danego sądu okręgowego. Lekarz sądowy przy wykonywaniu czynności związanych z wydawaniem zaświadczeń korzysta z ochrony prawnej przysługującej funkcjonariuszom publicznym. Liczba lekarzy sądowych dla obszaru właściwości sądu okręgowego jest ustalana przez prezesa sądu, mając na uwadze zapewnienie na tym obszarze dostępu do lekarza sądowego. W zakresie określonym w ustawie uprawnienia prezesa sądu okręgowego przysługują prezesowi wojskowego sądu okręgowego, a uprawnienia prokuratora przysługują prokuratorowi wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury.