Jesteś tutaj:
Prawo międzynarodowe prywatne
03.11.2012 - Jarosław Olejarz
Kliknij, aby ocenić:
 
5/6
Uwaga! Publikacja archiwalna
Oznacza to, że od czasu jej opublikowania pojawiły się zmiany aktów prawnych, mogące wpływać na aktualność poniższej treści. SerwisPrawa.pl nie aktualizuje automatycznie wszystkich publikowanych tekstów zgodnie z obowiązującymi aktami prawnymi.
Jeżeli interesuje Cię uaktualnienie poniższego tekstu pod kątem obowiązującego stanu prawnego - kliknij w link (funkcja dostępna tylko dla zarejestrowanych Użytkowników).

Zagranicznego kontrahenta można pozwać także w Polsce

Postępująca globalizacja oraz rozwój Internetu powoduje, że dziś czymś zupełnie normalnym jest prowadzenie współpracy z innymi przedsiębiorcami, którzy mają siedzibę poza granicami Polski. Niestety tak samo często dochodzi do różnego rodzaju sporów, które kończą się postępowaniem sądowym. Wówczas zaczynają się prawdziwe problemy, bo tak naprawdę większość przedsiębiorców nie ma pojęcia jak dochodzić swoich spraw przed sądami w innych krajach. Również ciężko będzie znaleźć prawnika, który będzie się specjalizował w prowadzeniu takiego postępowania, nie mówiąc już o kosztach jakie trzeba będzie ponieść. W wielu przypadkach jest jednak możliwość pozwania kontrahenta przed sąd w Polsce, czyli chodzi o ustalenie jurysdykcji krajowej w danej sprawie.

Istnienie w sprawie jurysdykcji krajowej wywołuje ten skutek, że stosuje się w niej polskie prawo procesowe, a to zgodnie z przyjętą w doktrynie zasadą legis fori processualis. Podstawową kwestią jest zatem ustalenie przez sąd orzekający, czy w sytuacji gdy po stronie pozwanej lub powodowej występuje osoba nie posiadająca miejsca zamieszkania lub siedziby na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, zachodzą przesłanki do uznania jurysdykcji krajowej. Przepisy kodeksu postępowania cywilnego zawierają odpowiednie postanowienia w zakresie jurysdykcji krajowej, opisane w Części czwartej – przepisy z zakresu międzynarodowego postępowania cywilnego, nie mniej jednak należy także odnieść się do właściwych w tym względnie przepisów ratyfikowanych przez Polskę umów międzynarodowych oraz regulacji Wspólnotowych. Ponadto należy wspomnieć, że zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 02.04.1997 roku, do źródeł prawa powszechnie obowiązującego Rzeczypospolitej Polskiej są Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Nadto w myśl art. 91 ust. 2 Konstytucji. umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgoda wyrażona w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową.

           

Z punktu widzenia ustalenia istnienia jurysdykcji krajowej jest niezbędne ustalenie zgodności pomiędzy przepisami kodeksu postępowania cywilnego, a umowami międzynarodowymi ratyfikowanymi oraz po wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej, także prawa Wspólnotowego. Jak bowiem wynika z treści art. 1096 k.p.c. przepisów kodeksu postępowania cywilnego dotyczących międzynarodowego postępowania cywilnego nie stosuje się bowiem jeżeli umowa międzynarodowa w której Rzeczpospolita Polska jest stroną, stanowi inaczej.

 

Na podstawie art. 293 tiret czwarte Traktatu Państwa Członkowskie zawarły dnia 27 września 1968 roku. Konwencję brukselską o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, której tekst został zmieniony przez Konwencje o przystąpieniu nowych Państw Członkowskich do tej konwencji (dalej zwaną „Konwencją brukselską”). Państwa Członkowskie i Państwa EFTA zawarły dnia 16 września 1988 r. konwencję z Lugano o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (ratyfikowana przez Polskę i ogłoszona w Dz. U. z 2000 roku nr 10, poz. 132)., która stanowi konwencję równoległą do Konwencji brukselskiej z 1968 roku. Po wejściu w życie z dniem 1 kwietnia 1991 roku, Konwencja rzymska stała się uzupełnieniem Konwencji brukselskiej z 1968 roku (prawo międzynarodowe w zakresie „jurysdykcji sądowej”). Ta ostatnia bowiem, podobnie jak rozporządzenie „Bruksela I”, które zastąpiło ją z dniem 1 marca 2002 r. przewiduje w niektórych przypadkach, że sądy kilku państw członkowskich mogą być właściwe dla sądzenia w sprawie roszczenia. Kluczowym punktem systemu wprowadzonego na mocy konwencji jest zasada wolności wyboru, pozwalająca stronom swobodnie wybrać prawo właściwe dla ich umowy. Gdy strony nie określą prawa właściwego dla umowy zawartej między nimi, umowa podlega prawu kraju, z którym wykazuje najściślejsze związki. Umowa uznawana jest za wykazującą najściślejsze związki z krajem, w którym strona, która powinna dostarczyć „charakterystyczne świadczenie”, ma swoje miejsce zamieszkania, co oznacza w praktyce, ogólnie rzecz biorąc, że umowa sprzedaży podlega przepisom prawnym kraju, w którym swoją siedzibę ma sprzedający.

 

Autor/Źródło: Jarosław Olejarz

1 2 3 4 DALEJ
Szukasz porady prawnej?
Prześlij swoje pytanie do doświadczonych prawników:
Wasze komentarze
Polecana kancelaria prawna
Kancelaria radców prawnych
Lary Hubert Radca Prawny
Prawo cywilne, gospodarcze, podatkowe, transportowe, Karta Nauczyciela
Informacja o kancelarii pochodzi z Bazy prawników SerwisPrawa.pl
Nasi partnerzy
  • InTENSO - outsourcing IT, leasing pracowniczy
  • Jakość obsługi
  • Biuro Informatyki Stosowanej FORMAT
  • Competitive Skills - Szkolenia biznesowe, rekrutacja i headhunting, doradztwo
  • Kaspersky
  • elsa
  • CBIT.pl
  • Enterprise-Gamification
  • Lazarski
  • Secret Client - tajemniczy klient, tajny klient, mystery shopping
  • Atlassian
Zobacz także
  • Kanały RSS
  • Facebook
  • Google+
® 2008 - 2017 SerwisPrawa.pl sp. z o.o. Korzystanie z portalu oznacza akceptacją regulaminu.